ความสิ้นตัณหา คือ นิพพาน (เหตุที่เรียกว่า “สัตว์”)
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ! ที่เรียกว่า ‘สัตว์ สัตว์’ ดังนี้, อันว่าสัตว์มีได้ด้วยเหตุเพียงเท่าไรเล่า ?พระเจ้าข้า !”
ราธะ ! ความพอใจอันใด ราคะอันใด นันทิอันใด ตัณหาอันใด มีอยู่ในรูป ในเวทนา ในสัญญา ในสังขารทั้งหลาย และในวิญญาณ, เพราะการติดแล้ว ข้องแล้ว ในสิ่งนั้น ๆ, เพราะฉะนั้นจึงเรียกว่า ‘สัตว์’ ดังนี้
อริยสัจจากพระโอษฐ์ ภาคต้น หน้า ๔๒๑
(ไทย) ขนฺธ. สํ. ๑๗ / ๑๙๑ / ๓๖๗ : คลิกพระสูตร
(บาลี) ขนฺธ. สํ. ๑๗ / ๒๓๒ / ๓๖๗ : คลิกพระสูตร
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น